De wereld in de ogen van hoog gevoelige kinderen

Zomaar wat momenten van de school…………….

Vandaag weer naar school, gelukkig heb ik mijn fijne leerkracht vandaag die mij nog een beetje begrijpt en waarbij ik me nog redelijk op mijn gemak voel. Hij heeft gelukkig nog een beetje oog ( lees gevoel ) voor mij omdat hij zelf ook op weg is om zich bewust te worden van zijn gevoel. Hoewel hij nog wel met een bepaalde boosheid zit maar daar heeft hij op dit moment nog geen weet van en als ik hem dat ga vertellen snapt hij dat op dit moment nog niet. Hij zal er wel achter komen wanneer het zijn tijd is.

Gelukkig heb ik vandaag niet mijn juffrouw die mij totaal niet kent. Ze weet heel goed wat mijn cijfers zijn en weet precies wat er aan mij mankeert maar eigenlijk moet ze zelf nog heel veel leren. Voor de directeur van de school is zij één van de beste leerkrachten omdat ze heel goed de protocollen kent en volgt. Ze is voor veel kinderen in de klas heel prettig en bied veel structuur en de methode ’s die we gebruiken zijn haar op het lijf geschreven. Maar ze kan zich op geen enkele manier verbinden met mij omdat ze dit vroeger ook niet geleerd heeft en altijd afstandelijk naar mensen en kinderen is geweest. Ze is erg geblokkeerd in haar gevoel en als ik iets liefs tegen haar zeg dan weet ze zich eigenlijk geen houding te geven.

Ook is er een stagiaire van de Pabo in de klas. Zij zit erg in tweestrijd op dit moment want op de Pabo vertellen ze haar hoe ze leerkracht moet zijn en leren haar veel over methode ’s en andere dingen.  Gedurende haar stage merk ik aan haar dat de dingen die ze op de Pabo aan haar vertellen die niet helemaal bij haar passen en gelukkig gaat ze ook haar eigen richting steeds meer op en ik vind het ook leuk als ze er is.

In de pauze gaan we altijd naar buiten en spelen daar op het schoolplein. Het is een plein waar heel veel attributen staan maar alles is gemaakt van ijzer, plastic en hout en voelt voor mij doods. Ik wil graag een moestuin of een paar mooie bomen op het plein zodat ik de natuur om me heen voel en me ook wat beter kan ontladen.

Vaak wordt er tijdens de gym een wedstrijdje gedaan en vaak winnen ook dezelfde kinderen. Als ik naar hen kijk dan zie ik dat ze hun best doen met sport omdat hun papa dit graag wil, dat is de enigste manier voor hun om aandacht van hun papa te krijgen omdat hij vroeger ook goed kon sporten. Ooit komen ze er wel een keer achter dat ze hiermee ook andere kinderen pijn doen, omdat die altijd verliezen.

Ik zie ook kinderen die helemaal muisstil zijn en zichzelf niet laten zien. Ik voel vaak dat ze heel verdrietig zijn om iets wat er gebeurt is en ik probeer daar altijd bij te helpen. Ze kruipen weg als de sfeer in de klas wat onaangenamer wordt en kijken dan bang uit de ogen. Ik probeer hun altijd zoveel mogelijk liefde toe te sturen en met hen op te trekken.

 

Gelukkig heb ik één vriendin die mij tenminste begrijpt. Ze voelt hetzelfde als dat ik voel en hierdoor voel ik me minder eenzaam in de groep. Ze heeft al een aantal keren bijna een labeltje gehad maar gelukkig zijn haar ouders ( net als mijn ouders ) zo sterk dat ze dat niet heeft. Veronderstel dat ze medicijnen had gekregen dan was ik haar kwijt geweest als vriendin, want dan worden haar gevoelens onderdrukt terwijl dat juist de wijze is waardoor wij zo goed communiceren.

Ik heb één grote wens voor de toekomst en dat is dat mensen en kinderen op dezelfde wijze mogen communiceren als ik met mijn vriendin.

 

be aware now hoog gevoelig

 

 

No Comments

Post a Comment

X